Στούντιο Μαξίμ Γκόρκι Μόσχα 1958
Ο ΗΡΕΜΟΣ ΝΤΟΝ ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ
Από την ομώνυμη νουβέλα του Μιχαήλ Σολόχοφ
Σενάριο - Σκηνοθεσία Σεργκέι Γκεράσιμοφ
Διεύθυνση Φωτογραφίας Βλάντιμιρ Ραποπόρτ
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Μπ. Ντουλένκοφ
Μουσική: Γ. Λεβίτιν
Πρωταγωνιστούν:
Παντελέι Προκόφιεβιτς Μελένκοφ - Ντ. Ιλτσένκο
Ιλινίτσνα - Α. Φιλίπποβα Γκριγκόρι - Π. Γκλέμποφ
Ντάρια - Λ. Κιτάεβα Ντουνιάσκα - Ν. Αρκανγκέλσκαγια
Αξίνια - Ε. Μποϊστριτσκάγια Νατάλια - Ζ. Κιριγιένκο
Μίτκα Κορσούνοφ - Μπ. Νοβίκοφ Μιχαήλ Κοβέσοφ - Γ. Καριάκιν
Γιεβγκένι Λιστνίτσκι - Ι. Ντμιτρίεφ
Στόκμαν - Β. Σατουνόφσκι Κοτλιάροφ - Α. Τιτόφ
Προκόρ Ζίκοφ - Β. Ζακαρτσένκο Φομίν - Β. Μπουμπνόφ
Ο ΗΡΕΜΟΣ ΝΤΟΝ
- Γιατί δεν μιλάς; - Για ποιο πράγμα να μιλήσουμε;
Για τα μεθύσια και τις τσούλες σου.
Ώστε τα'μαθες;
Όλο το χωριό τα ξέρει. Υπάρχουν άνθρωποι που μιλάνε.
Αφού ξέρεις, γιατί ρωτάς;
- Ώστε λοιπόν συνεχίζεις; - Άσε με, Νατάλια.
Ανάθεμά σε κολασμένε! Γιατί με βασανίζεις πάλι;
Δεν νιώθεις ντροπή όταν κοιτάς τα παιδιά σου στα μάτια;
Μην ακούς τα κουτσομπολιά.
Ναι, σ'έχω αδικήσει λίγο.
Η ζωή μας σπρώχνει σε λάθη, Νατάλια.
Περπατάμε στο χείλος του θανάτου.
Μερικές φορές ο άνθρωπος τα χάνει.
Έπεσα ακόμα και στο ποτό.
Πρόσφατα έκανα κάποιες σκέψεις.
Η ζωή είναι άδικη. Μπορεί να φταίω κι εγώ.
Έπρεπε να τα βρούμε με τους Κόκκινους ενάντια στους Δόκιμους. Αλλά πώς;
Τώρα, ποιος θα κανονίσει τις διαφορές ανάμεσα σ'εμάς και τα Σοβιέτ;
Όλα είναι μπερδεμένα στο μυαλό μου, Νατάλια.
Σταμάτα να ρίχνεις στάχτη στα μάτια μου.
Ήσουν ένα γουρούνι και τώρα τα ρίχνεις στον πόλεμο.
Δεν έχω υποφέρει αρκετά για λογαριασμό σου;
Μακάρι να πέθαινα τότε.
Να σε βοηθήσω, Γκρίσα;
Δεν θέλω τη βοήθεια κανενός.
Ω, Γκριγκόρι Παντελέγιεβιτς, είσαι σκληρός με την καημένη τη χήρα.
Ποτέ δε μου χάρισες ένα χαμόγελο, ένα γνέψιμο.
- Δεν πας καλύτερα να μαγειρέψεις; - Για ποιον;
Τότε βοήθα την Νατάλια. Ο Μισάτκα τριγυρνά μες στη βρομιά.
Αυτό μου'λειπε! Εσείς θα τα κάνετε κι εγώ θα τα πλένω;
Η Νατάλια είναι καρπερή σα σκύλα, θα κάνει καμιά δωδεκάδα ακόμα.
Θα μου πέσουν τα χέρια να τα πλένω όλα.
Πάρε δρόμο.
Γκριγκόρι Παντελέγιεβιτς, είσαι ο μόνος Κοζάκος που έμεινε εδώ.
Μη με διώχνεις, άσε με να καμαρώνω από μακρυά το δελεαστικό σου μαύρο μουστάκι.
Τι διάολο γυναίκα είσαι; Πώς σε άντεχε ο Πιότρ;
- Δεν σου ξεφεύγει άντρας. - Το πέτυχες, δεν μου ξεφεύγει.
Ξέρεις, Γκρίσα, τα κοριτσάκια μου λένε:
"Είναι άδικο. Δεν έμειναν άλλοι Κοζάκοι κι ο Γκρίσα εκεί, κολλημένος στη γυναίκα του.
Έμεινε ο μισός απ' ό,τι ήταν.
Όμως θα ήμουν ευτυχισμένη αν άγγιζα έστω κι αυτό το μισό."
Κι εγώ τους λέω: "Όχι κορίτσια, ο Γκρίσα φαίνεται μισός, όταν είναι με άλλους,
αλλά στο σπίτι κολλάει στην φούστα της Νατάλια.
Τον τελευταίο καιρό έχει γίνει ένας άγιος."
Τι σκύλα! Είσαι πραγματική κουτσομπόλα!
Έτσι είμαι εγώ.
Αλλά αν ήσουν δικός μου, θα ρουφούσα όλη σου την παλικαριά.
Καλημέρα, αγαπητή μου Αξίνια.
Καλημέρα.
Πέρασε πολύς καιρός.
Ναι, πολύς καιρός.
Σχεδόν ξέχασα τον ήχο της φωνής σου.
- Τόσο γρήγορα; - Νομίζεις πως είναι γρήγορα;
Δεν έχουμε τίποτα να πούμε εσύ κι εγώ;
Γιατί δεν λες κάτι;
Μάλλον, γιατί τα είπαμε όλα.
Έτσι νομίζεις;
Έτσι νομίζω. Το δέντρο ανθίζει μια φορά το χρόνο.
Νομίζεις ότι το δικό μας έχει ήδη ρίξει τα άνθη του;
Εσύ δεν το νομίζεις;
Είναι τόσο παράξενο.
Ωστόσο, δεν μπορώ να σε ξεκόψω απ'την καρδιά μου, Ξιούσα.
Μεγάλωσα παιδιά, άρχισα να γκριζάρω,
αλλά συνεχίζω να σε σκέπτομαι.
Σε βλέπω στα όνειρά μου, ακόμα σ'αγαπώ.
- Κι όταν θυμάμαι... - Κι εγώ το ίδιο...
Πρέπει να φεύγω. Πολύ μιλήσαμε.
Εδώ είναι το μέρος που άρχισε η αγάπη μας.
- Θυμάσαι; - Τα πάντα.
- Ντάρια! - Ποιος είναι;
Εγώ, η Αξίνια. Έλα δω.
- Τι με θέλεις; - Σ'έχω ανάγκη.
Τι'ναι αυτό; Δαχτυλίδι;
- Για μένα; - Για εσένα. Ένα ενθύμιο από μένα.
Είναι χρυσό. Κράτα το.
Ω, για το Θεό. και τι θέλεις να κάνω γι αυτό;
Να πεις... Να πεις στον Γκριγκόρι να βγει.
Όλα ξεκίνησαν πάλι;
Θέλω να του πω να βοηθήσει τον Στεπάν να πάρει μια άδεια.
- Και γιατί δεν μπαίνεις εσύ; - Όχι, η Νατάλια θα νομίζει...
Εντάξει, θα του πω. Και τι με νοιάζει γι αυτόν;
Στο χωριό Ουστ-Κοπιόρσκαγια
Τι έγινε;
- Καλημέρα. Εδώ είναι ο Κοσεβόι; - Τι έγινε;
Μπλεξίματα. Ανταρσία στο σύνταγμα Σερντόμπσκι.
Οι πεζικάριοι αφόπλισαν το πυροβολικό.
Τώρα πάνε προς την εκκλησία.
- Πού είναι ο Κοσεβόι; - Πήγε στο Ουστ-Μεντβεντίτσκαγια.
Είχα ένα προαίσθημα χθες ότι κάτι υπέβοσκε.
- Ετοιμαστείτε. - Έτοιμοι είμαστε.
- Πού είναι οι άλλοι Κομμουνιστές; - Ποιος ξέρει;
- Κομμουνιστές, όλοι στη σύσκεψη. - Ερχόμαστε.
Αφήστε τα όπλα. Δεν πάμε σε μάχη.
Τιμή και δόξα στους στρατιώτες!
Ησυχία!
Άντρες του Κόκκινου Στρατού! Είναι ντροπή σας!
Προδίδετε την Λαϊκή κυβέρνηση.
Στην πιο κρίσιμη στιγμή!
Πουληθήκατε στους Κοζάκους στρατηγούς!
Οι διοικητές σας είναι προδότες!
Μαλακίες!
Ελάτε στα συγκαλά σας!
Σας χρησιμοποιούν για να υπονομεύσουν τη διοίκηση των εργατών και των αγροτών!
Μη! Μην τολμήσεις! Θα έχετε χρόνο να με σκοτώσετε.
Δόξα στον Κομμουνιστή πολεμιστή!
Μπορείτε να με σκοτώσετε, αλλά αφήστε με να μιλήσω!
Αφήστε με να μιλήσω!
Σκοτώστε με, αλλά επαναλαμβάνω: Λογικευτείτε!
Ο διοικητής σας...
Ο Όσιπ Νταβίντοβιτς!
Παραπλανηθήκατε.
Αλλά ο Κομμουνισμός...
οπωσδήποτε...
Θάνατος! Θάνατος στους Κομμουνιστές!
Στους εχθρούς των εργαζόμενων αγροτών! Χτυπάτε τους!
Έρχονται! Έρχονται οι αιχμάλωτοι!
Οι αιχμάλωτοι εχθροί!
Κοίτα, είναι ο Ιβάν Αλεξέγιεβιτς...
Να, έπιασαν και τον Κοτλιάροφ!
Το βλέπω.
Κοιτάξτε την ανέντιμη ματιά τους.
Αρκετά! Καλά περάσανε!
Ήθελαν να πάρουν τη γη, έτσι;
Να κι ένας απ'το χωριό σας.
Για κοίτα, ο μπάσταρδος!
Και πού είναι οι άλλοι; Πού είναι, Μίσκα Κοσεβόι;
Απ'το χωριό σας μόνο ένας.
Αν τον κάνουμε κομματάκια, θα φτάσει για όλους.
Κάνε πέρα, γείτονα, πίσω.
- Γεια σου, φίλε. - Γεια σου, Ντάρια.
Πες μου, αγαπητέ μου.
Πώς σκότωσες τον άντρα μου τον Πιότρ.
Όχι, Ντάρια, Δεν τον σκότωσα εγώ.
Τι θα πει δεν τον σκότωσες;
Εσύ κι ο Μίσκα Κοσεβόι δεν σκοτώσατε τους Κοζάκους μας; Ναι;
Συμμετείχα σ'αυτή τη μάχη.
Εσύ λοιπόν τον σκότωσες!
Τι κάνεις;!
Θα σκοτώσεις τον δικό σου;
Σκύλα!
Γιατί δεθήκατε με σχοινιά;
Είναι κανείς εδώ;
Τι συμβαίνει; Πού είναι η μάνα και η Νατάλια;
Τι συνέβη; Πέρασαν οι αιχμάλωτοι;
Τους σκότωσαν. Θεέ μου, Γκρίσα!
Η σκύλα, η Ντάρια μας, σκότωσε μόνη της τον Ιβάν Αλεξέγιεβιτς.
Ψέματα! Κι ο Στόκμαν κι ο Κοσεβόι;
Δεν ήταν με τους αιχμαλώτους.
Η μάνα κι η Νατάλια τρόμαξαν και πήγαν για ύπνο στους γείτονες.
Η Ντάρια ήρθε πιωμένη σαν κτήνος.
Κοιμάται στο στάβλο.
Οχιά!
Καλημέρα, καλοί μου γέροντες!
Καλημέρα, Εξοχώτατε!
Παρακαλώ, δεχτείτε ψωμί κι αλάτι σαν καλωσόρισμα απ'τους Κοζάκους.
Ευχαριστώ.
Παρακαλώ.
Όπως βλέπετε, μόνο γέροι, γυναίκες και παιδιά έμειναν στο χωριό,
που δεν μπορούν να πάρουν όπλα.
Μπορείς ν'αρχίσεις.
Όλοι οι Κοζάκοι είναι στο μέτωπο για την κοινή μας υπόθεση.
Ντάρια Τιμοφέγιεβνα Μελέκοβα!
- Μελέκοβα! - Εδώ είμαι!
Τι;
Α, μάλιστα...
Είστε η χήρα του νεκρού υπολοχαγού Μελέκοφ;
Μάλιστα.
Θα λάβετε κι ένα χρηματικό ποσό, 500 ρούβλια.
Η Κυβέρνηση του Ντον σας ευχαριστεί για την ανδρεία σας...
κι εκφράζει τη συμπάθειά της.
Μπορώ να πηγαίνω;
Μα, ναι, φυσικά.
Παρασημοφορούμε όσες γυναίκες έδειξαν θάρρος πολεμώντας τους Μπολσεβίκους.
Πρώτος αποδέκτης, η χήρα ενός υπολοχαγού.
Σκότωσε ένα κομισάριο διάσημο για την σκληρότητά του.
Ω Χριστέ! Γιατί σου έδωσαν παράσημο;
Για τον Ιβάν Αλεξέγιεβιτς, ας αναπαυθεί εν ειρήνη, το κάθαρμα!
Κι αυτά είναι... Για τον Πιοτρ.
- Τι θα κάνεις μ'αυτά; - Με ποια;
- Με τα λεφτά, τι θα κάνεις; - Δεν ξέρω. Ό,τι μου καπνίσει.
Πάρ'τα μάνα, για να θυμάσαι τον Πιότρ.
Φρόντισε για καμιά μάζωξη και κανόνισε για μνημόσυνο.
Λίγα ακόμα παράσημα και θα γίνω στρατηγός!
Όταν οι αξιωματικοί είναι στο μέτωπο, ποιος θα εκπαιδεύσει τους γέρους;
Έτσι θα τους έχω υπό τις διαταγές μου.
θα τους ξεσκίσω τους γεροδιάβολους!
Να πως θα τους κάνω!
Γέροι, προσοχή!
Πάνω οι γενιάδες!
Εμπρός, μαρς!
Κι αυτοί θα βαδίζουν, οι γέροι μου. Εν-δυο! Εν-δυο!
Μην παίζεις. Φύσα το.
Ω Χριστέ...
Τι συμβαίνει;
Έλα, έλα...
Σύντομα θα πεθάνω, Νατάλια.
Μη λες βλακείες.
Μη με φιλάς.
Γιατί;
Είμαι άρρωστη.
Τώρα μάλιστα...
Μη φοβάσαι. Δεν κολλάει έτσι.
Άκουσε, Νατάλια, Θέλω να σου εξομολογηθώ.
Θα πεθάνω οπωσδήποτε σύντομα.
Ποιανού είν'αυτό το δαχτυλίδι;
Έλα, μη φοβάσαι από τώρα.
Ξέρεις ποιανού είναι το δαχτυλίδι;
Ναι, της γειτόνισσάς μας της Αξίνια.
Και γιατί νομίζεις μου το'δωσε; Για σκέψου.
Για να της στείλω έξω τον Γκριγκόρι.
- Δεν το σκέφτηκες; - Το σκέφτηκα.
Αν το σκέφτηκες, γιατί δεν τον ρώτησες;
Θες να μάθω εγώ την αλήθεια απ'την Αξίνια;
Θα μου πει τα πάντα.
Όχι, δεν θέλω καμιά χάρη από σένα.
Το λυπηρό δεν είναι ότι τους τα'φτιαξες,
αλλά ότι θες να με κάνεις να υποφέρω περισσότερο.
Σωστά!
Γιατί να είμαι η μόνη που υποφέρει εδώ;
Τόσο πολύ αγαπάς τον άντρα σου;
Όσο μπορώ.
Δηλαδή τον αγαπάς.
Ποτέ δεν γνώρισα αληθινή αγάπη.
Αν ήταν να ξαναζήσω...
ίσως να ήμουν διαφορετική.
Βλέπω ότι πάλι δεν είσαι καλά.
Έγινε τίποτα με σένα και τον Γκριγκόρι;
Γύρισε στην Αξίνια, μάνα.
Πώς... Πώς το ξέρεις;
Είν' αλήθεια, μάνα.
Εσύ είσαι λάθος.
Τέτοιους άντρες πρέπει να τους έχεις από κοντά.
Δεν μπορώ να τον δέσω στη φούστα μου.
Μπορεί να γκριζάρισε, αλλά δεν ξέχασε τα παλιά του.
Αυτός είναι ο καημός σου;
Αχ, μάνα...
Τι σκέφτεσαι να κάνεις;
Τι μπορώ να κάνω;
Θα πάω με τα παιδιά στους δικούς μου. Δεν αντέχω άλλο.
Έτσι σκεφτόμουν κι εγώ νέα.
Κι ο άντρας μου ίδιος ήταν.
Αλλά πού θα πας; Ποιος σε θέλει;
Και θα πάρεις τα παιδιά απ'τον πατέρα τους;
Εκτός αυτού, περιμένεις κι άλλο.
Όχι, δεν μπορώ ούτε να τ'ακούσω.
Όχι, μάνα, δεν θα ζήσω άλλο μαζί του.
Και δεν θα του κάνω άλλα παιδιά!
Πώς τα λες αυτά; Δεν ντρέπεσαι;
Έλα, αρκετά.
Σταμάτα το κλάμα, φύλαξε λίγο για την επόμενη φορά.
Κύριε! Μου ξερίζωσε την καρδιά!
Δεν μπορώ άλλο! Κύριε, τιμώρησέ τον!
Μακάρι ο Θεός να του πάρει τη ζωή!
Να πεθάνει για να μην με βασανίζει πια.
- Τρελάθηκες; - Τιμώρησέ τον, Κύριε!
Στάσου στα γόνατα!
Μ'ακούς, Νατάλια; Ζήτα συγνώμη απ'το Θεό.
Πες του ότι παίρνεις πίσω αυτά τα λόγια.
Να προσεύχεσαι για το θάνατο του πατέρα των παιδιών σου!
Τι αμαρτία! Πέσε στη γη και πες:
"Κύριε, συγχώρα την αμαρτία μου."
Ε- γκυ- κλο- παί- δεια... Εγκυκλοπαίδεια.
Στάσου.
Κι εδώ;
Συνταγές.
Που'ναι η Νατάλια;
- Τι; - Που'ναι η Νατάλια;
Μάζεψε ένα μπόγο και βγήκε.
- Πότε; - Το πρωί.
Και τι είπε; Τι μπόγο;
Πού να ξέρω;
Πήρε καθαρό φουστάνι, κάτι άλλα και δεν είπε τίποτα.
Ω την κακομοίρα...
Ω συμφορά...
Τι συμφορά!
Είναι δω ο πατέρας;
Τι έκανες στον εαυτό σου;!
Πάψε, μάνα. Βάλε με στο κρεβάτι.
Εντάξει, εντάξει...
Ω, φτωχό μου κορίτσι...
Μη στεκόσαστε; Στρώστε το κρεβάτι.
Βγάλτε τα καθαρά σεντόνια. Απλώστε τίποτα κουρέλια.
Πάψε.
Φύγε και μη γυρίσεις! Δεν έχεις δουλειά εδώ.
Πάρε το άλογο και τρέξε για το γιατρό.
Μα τι λες; Τι έγινε πάλι;
Η Νατάλια...
Ξεδιάντροπη γυναίκα! Να κάνει τέτοιο πράγμα!
Πατέρα, μη μπαίνεις, για όνομα του Χριστού.
Να κάνει τέτοιο πράγμα, η κόρη του διαβόλου!
Τρελάθηκες γέρο; Μη στέκεσαι εδώ μέσα!
Γιατί σέρνεσαι σαν το σκαθάρι της κοπριάς;
Η Νατάλια πεθαίνει! Τράβα, αλλιώς θα πάω εγώ!
Τρελάθηκες; Σκάσε, ψωριάρα!
Φωνάζεις στον πατέρα σου!
Ρίχτε μου τη γούνα.
Όταν πεθάνω μάνα, να μου βάλετε το πράσινο φουστάνι,
αυτή με το βολάν.
Του άρεσε του Γκρίσα όταν το φορούσα.
Μην κλαις, μάνα... Δεν είναι τίποτα...
Είπες ότι σύντομα θα πεθάνεις, Ντάρια.
Έχεις χρόνια και χρόνια μπροστά σου.
Εμένα ήρθε η ώρα μου.
Τι έχεις, μανούλα;
Αρρώστησα.
Πλησίασε, φτωχό μου αγόρι.
- Θα φάμε, μανούλα; - Δεν ξέρω. Δεν νομίζω.
Τότε να σου φέρω εδώ, εντάξει;
Σκύψε, Μισάτκα.
Μοιάζεις του πατέρα σου...
Μόνο που έχεις παιδική... καρδιά...
Δωσ'το μου.
Γκριγκόρι Παντελέγιεβιτς, όχι τόσο γρήγορα, θα το σκάσεις!
Γκριγκόρι Παντελέγιεβιτς!
Γι' αυτό έγιναν τ'άλογα!
Δεν μπορέσαμε να τη σώσουμε...
Τέλη Ιουλίου 1919,
Η εμπροσθοφυλακή της Λευκής Φρουράς του Ντον στρατοπέδευσε στο Μπαλασόφ.
"Κυβέρνα Βρετανία, κυβέρνα τα κύματα."
Στην υγεία της πατρίδας σας, μίστερ Κάμπελ.
Τι υπέροχη χώρα λοχαγέ.
Δεν το φαντάζεστε, όμως έζησα εκεί.
Ας πιούμε.
Ο μίστερ Κάμπελ δεν πιστεύει...
ότι θα νικήσουμε τους Κόκκινους.
- Αλήθεια; - Όχι, δεν το πιστεύει.
Κατακρίνει το στρατό μας και επαινεί τους Κόκκινους.
Καταραμένο κονιάκ! Σαν σκέτο οινόπνευμα.
Ναι, πολύ δυνατό.
Ξέρετε, σας συμπαθώ λοχαγέ.
Αλλά γιατί τόση λύπη; Τι συνέβη, λοχαγέ;
Πρόσφατα πέθανε η γυναίκα μου.
Ω, είναι φοβερό.
Γιατί έχει τόση εκτίμηση στους Κόκκινους;
Σε εκτίμηση; Ποιος το είπε;
Εσύ το είπες.
Αδύνατον!
Δεν μπορεί να τους εκτιμά. Θα τον ρωτήσω.
- Τι λέει; - Περίμενε.
Τους είδε να προελαύνουν, είδε ξυπόλυτους στρατιώτες, να ορμούν στα άρματα.
Αυτό του ήταν αρκετό.
Λέει πως δεν μπορείς να νικήσεις πολεμώντας εναντίον του λαού.
Είναι χαζός! Μη δίνετε σημασία.
- Γιατί όχι; - Μην πιστεύετε λέξη.
- Τι εννοείς; - Μέθυσε και λέει βλακείες.
Και γιατί να μην νικήσεις το λαό;
Μερικοί απ'αυτούς... Θα σκοτωθούν...
Τους υπόλοιπους θα τους εκτελέσεις...
Τι λέω; Εκτέλεση; Όχι, θα τους υποτάξεις.
Ξένε, άκουσέ με:
Γύρνα γρήγορα στο σπίτι σου.
Όσο έχεις ακόμα το κεφάλι σου στους ώμους.
Δεν υπάρχει λόγος να μπλέκεσαι στις υποθέσεις μας.
Πήγαινε σε παρακαλώ, γιατί θα μετανοιώσεις.
- Ακούς τη μουσική, γιαγιά; - Ποια μουσική;
Αυτή τη μπάσα μουσική.
Ακούω, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι.
Γρήγορα θα καταλάβεις. Είναι τα κανόνια.
Ρίχνουν στο κλάμα τους γέρους μας.
Όταν παγώσει ο Ντον, οι Κόκκινοι θα μας πετάξουν στη θάλασσα.
- Πού πας; - Για μπάνιο στον Ντον.
Ποιος κάνει μπάνιο τέτοια εποχή;
Είν'εντάξει, μάνα.
Ω, Θεέ...
Άντε να παίξεις στην αυλή.
- Μακριά απ'το δρόμο, θα σε πατήσουν. - Εντάξει.
Μισάτκα, έλα δω.
Αγοράκι μου! Γιε του Γκρίσα.
Αγάπη μου! Πόσο μου'λειψες.
Τι χαζή που είναι η θεία Αξίνια. Ω, τι χαζή!
- Μη με κοιτάς. - Γιατί;
Μη κοιτάς, δε μ'αρέσει.
Από πότε;
Έτσι θέλω.
Εντάξει, εγώ θα μπω έτσι.
- Γεια σου, Μασούτκα! - Γεια!
Αντίο, Ντούνια!
Ντάρια, τι συμβαίνει;
Γύρνα πίσω!
Ντάρια!
Η Ντάρια πνίγηκε!
Επιστράτευσαν τον πατέρα;
Όχι.
Κρυβόταν, αλλά η Μίτκα Κορσούνοφ τον πρόδωσε.
Σήμερα, ακόμη και συγγενείς έχουν στραφεί ο ένας κατά του άλλου.
- Αυτός δεν είναι συγγενής μας. - Το κτήνος, πραγματικό κτήνος.
Σκότωσε τη γιαγιά Κοσεβάγια και τα παιδιά.
Ήταν η εκδίκησή του για τον Μίσκα.
Και κανείς δεν τον σταμάτησε;
Ποιος θα το έκανε; Όλοι έχουν τα δικά τους.
Δυστυχώς έλειπα.
Αδερφέ, γέρασες. Γκρίζαρες σα μοναχικός λύκος.
Ήρθε η ώρα μου.
Είναι καιρός εγώ να γκριζάρω κι εσύ να βρεις γαμπρό.
Μόνο άκου τα λόγια μου.
Μη τολμήσεις να σκεφτείς τον Μίσκα Κοσεβόι.
Ότι λυπάμαι για την μάνα του, δεν αλλάζει τίποτα.
Αυτό είναι άλλο.
Αν μάθω ότι βλεπόσαστε,
Θα σε σκίσω σαν βάτραχο.
- Πότε φεύγεις; - Αύριο.
Ξέρεις...
Θέλω να πάρω μαζί μου την Αξίνια Αστάκοβα.
Έχεις αντίρρηση;
Και τι με νοιάζει; Πάρε και δυο Αξίνιες άμα θες.
Θα είναι δύσκολο με τ'άλογα.
Τι στο διάολο τη θέλεις;
Αυτό δεν είναι δουλειά σου.
Λοιπόν, τέλειωσε ο πόλεμος.
Οι Κόκκινοι μας έδωσαν τέτοια κλωτσιά, που θα φτάσουμε στη θάλασσα.
Μέχρι να βραχούν οι κώλοι μας απ'το θαλασσόνερο.
Γιατί κοροϊδεύεις;
Κάνεις σαν νιόπαντρη. Χαίρεσαι που το'σκασες απ'το χωριό;
Και βέβαια χαίρομαι.
Σοβαρή απόδραση! Χαζή γυναίκα.
Ποιος ξέρει πως θα τελειώσει αυτή η εκδρομή.
Πάντως, για μένα δεν θα είναι χειρότερα.
Καλύτερα να το βουλώνεις. Που είναι ο άντρας σου;
Εσύ την κοπανάς με τον εραστή, ένας Θεός ξέρει για που!
Αν πάει ο Στεπάν στο σπίτι, τι θα γίνει;
Ξέρεις κάτι, Πρόσα; Καλύτερα να μη ανακατεύεσαι στα δικά μας.
δεν θα σου φέρει καθόλου τύχη.
Σταματήστε τον καβγά. Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο, έχετε καιρό.
- Γκρίσα! - Εδώ είμαι.
Κοίτα; Εδώ είμαι, Ξιούσα.
Γκρίσα...
Είναι κακό, Γκρίσα.
Γκρίσα...
Εδώ είμαι. Εδώ είμαι, Ξιούσα.
Κλείσε καλά την πόρτα.
- Γυναίκα του είναι; - Ναι, γυναίκα του.
Παιδιά;
Ναι, έχουμε απ'όλα, εκτός από τύχη.
Φίλε, βοήθα με στο πρόβλημά μου, για όνομα του Χριστού.
Δεν μπορούμε να την πάρουμε μαζί, θα πεθάνει.
Άσ'την να μείνει μαζί σας.
Θα πληρώσω να την φροντίσετε.
Φυσικά. Ποιος θα την φροντίσει τσάμπα;
Εξάλλου έχουμε τόσες δουλειές που δεν προφταίνουμε.
Κάν'το, σε παρακαλώ. Θα το θυμάμαι σ'όλη μου τη ζωή.
Πόσα θα μου δώσεις;
Πόσα μπορείς να δώσεις;
Πάρε όσα έχω.
Τι λεφτά είν'αυτά; Δεν έχεις λεφτά του Τσάρου;
Όχι.
Μήπως του Κερένσκι;
- Αυτά δεν περνάνε εδώ. - Δεν έχω του Κερένσκι.
Θες τ'άλογό μου;
- Πάρ'το. - Πάρ'το...
Δε λέει, αν δεν το κατασχέσουν οι Λευκοί, θα το πάρουν οι Κόκκινοι.
Τι; Τι; Τι;
Ορίστε, πάρ' τα! Στο λαιμό να σου κάτσουν.
Εντάξει, θα σου κάνω τη χάρη.
ΝΟΒΟΡΟΣΙΣΚ 21 Μαρτίου 1920
Όσο πολεμούσαμε, μας ήθελαν. Τώρα δεν δίνουν δεκάρα για μας.
Ανάθεμα τους, πάμε να φύγουμε από δω.
Πάμε στην Τιφλίδα κι από κει στους Τούρκους.
Κάπως πρέπει να σωθούμε. Γιατί μουγκάθηκες σαν το ψάρι;
Όχι, δεν πάω. Ποιος ο λόγος;
Έτσι κι αλλιώς αργήσαμε. Κοίτα!
Οι Κόκκινοι!
Ήρθε πάλι η άνοιξη στο χωριό Τατάρσκι.
Καλημέρα γειτόνισσα.
Έλειψες πολύ καιρό.
Γιατί με κοιτάς αμίλητη;
Φέρνεις κακά μαντάτα;
Ο Γκριγκόρι...
Ήταν άρρωστος όταν χωρίσατε;
Όχι, δεν αρρώστησε.
Δόξα σοι ο Θεός.
Δεν γίνεται να χάσω και τον τελευταίο μου γιο.
Δεν έκανα κάτι για να με τιμωρήσει ο Θεός.
Μη στενοχωριέσαι για αυτόν, γιαγιά.
Δεν θ'αρρωστήσει.
Είναι γερός σαν σίδερο. Τέτοιοι άντρες δεν πεθαίνουν.
Σκέφτονταν καθόλου τα παιδιά;
Ναι, κι εσένα και τα παιδιά. Είναι καλά;
Τι να πάθουν;
Όμως, ο Παντελέι Προκόφιεβιτς πέθανε με την υποχώρηση.
Μείναμε μόνοι μας πια.
Λοιπόν, γεια σου.
Όταν βολευτείς, έλα να μας δεις.
Αν μάθεις για τον Γκριγκόρι, πες μου κι εμένα.
Εντάξει, γιαγιάκα.
Γεια σου, θεία Λινίτσνα. Δεν με περίμενες, έτσι;
Γεια σου. Τι μου είσαι εσύ για να σε περιμένω;
Δεν είμαστε και σόι.
- Είχαμε γνωριστεί, ξέρεις. - Και τίποτα περισσότερο.
- Δεν ήρθα να μείνω μαζί σου. - Αυτό μας έλειπε!
Πού είναι η Ντουνιάσα;
Συγυρίζει το σπίτι.
Νωρίς μας ήρθες. Οι σωστοί άνθρωποι έρχονται τόσο νωρίς.
Λαχτάρισα να την δω. Δεν νοιάστηκα για την ώρα.
Μιχαήλ, καλύτερα να μη με κάνεις να θυμώσω.
Πώς να σε κάνω να θυμώσεις, θείτσα;
Πώς έχεις το θράσος να έρχεσαι στο σπίτι μας;
Πώς τολμάς να ρωτάς;
Ποιος σκότωσε τον Πιοτρ; Εσύ δεν ήσουν;
Ναι, εγώ ήμουν.
Τότε πως πρέπει να σε αποκαλούν μετά απ'αυτό;
Κι έρχεσαι δω και κάθεσαι σαν...
- Γεια. - Γεια.
Άντε να φέρεις νερό.
Πώς μπορείς και με κοιτάς;
Δεν έχω λόγο να σκύβω το κεφάλι.
Αν μ'έπιανε ο Πιοτρ, τι θα μου έκανε;
Θα με σκότωνε κι αυτός.
Δεν κάναμε πόλεμο για ανταλλαγή φιλιών.
Ο πόλεμος είναι πόλεμος, ξέρεις.
Και το χέρι μου δεν τρέμει όταν βλέπω τον εχθρό.
Γι αυτό κιτρίνισες, απ'αυτή τη σταθερότητα.
Σε τρώει η συνείδησή σου.
Δεν είναι η συνείδηση, πυρετό έχω.
- Αλλιώς, μάνα, θα... - Δεν είμαι μάνα σου!
Δολοφόνε! Έξω από δω!
Έξω!
Δεν αντέχω ούτε να σε βλέπω.
Κι ο δικός σας ο Μίτκα Κορσούνοφ, δεν είναι δολοφόνος;
Κι ο Γκριγκόρι;
Γιατί δεν μιλάς γι αυτόν;
Αν κάποιος είναι δολοφόνος, τότε είναι αυτός!
Σκοπεύετε να θερίσετε στο λιβάδι; Όλοι πήγαν στην άλλη όχθη.
Δεν έχουμε τίποτα απέναντι για να πάμε.
Η βάρκα ξεράθηκε.
Πρέπει να μπει στο νερό.
Και ποιος θα την σύρει εκεί κάτω;
Έχεις τίποτα να την τραβήξουμε;
Κάτι θα υπάρχει.
Να δω.
- Γεια σου, συνονόματε. - Γεια.
Τι θες να κάνεις;
Τι θέλω να κάνω; Να φτιάξω τη βάρκα σας.
Θα μου φτιάξεις μια τσουγκράνα;
Θα σου φτιάξω.
Τι έχεις;
Άκου, συνονόματε, φέρε κάτι να σκεπαστώ. Θα ξαπλώσω.
Γιαγιά! Γιαγιά!
Ο θείος Μιχαήλ ξάπλωσε στο υπόστεγο και τρέμει.
Γιατί δε λες κάτι, γιαγιά;
Δωσ'του την κουβέρτα. Να σκεπαστεί, ο αντίχριστος.
Έχει πυρετό.
- Μπορείς να την πας; - Μπορώ.
Στάσου!
Άσ'την.
Ντούνια!
- Γύρισε ο Πρόκορ Ζίκοφ. - Αλήθεια;!
Πληγώθηκε. Πάω να ρωτήσω αν ξέρει κάτι για τον Γκριγκόρι.
Γεια σου, φιλενάδα! Δεν περίμενα να σε ξαναδώ.
Γεια σου Πρόκορ.
Βλέπω ότι ο τύφος σας κάνει πιο όμορφες.
Έλα κάτσε. Είσαι μουσαφίρης.
Ας τα πούμε λίγο μέχρι να γυρίσει η γυναίκα μου.
Την έστειλα να βρει κάτι να πιούμε.
Βλέπεις πως μ'έκαναν οι Πολωνοί; Ανάθεμά τους μπάσταρδους!
Καλύτερα πες μου...
Ξέρω. Ο Γκριγκόρι μου είπε να σου δώσω μια αγκαλιά.
Γιατί κλαις, χαζούλα;
Γυναίκες! Με καλά ή κακά νέα, κλαίνε!
Σκούπισε το πρόσωπό σου. Είναι ζωντανός, είναι καλά και πάχυνε.
Στο Νοβοροσίσκ, μπήκαμε στην ίλη του συντρόφου Μπουντιόνι.
Μάλιστα. Ο Γκριγκόρι τοποθετήθηκε λοχαγός.
Τον είχα διοικητή. Πήγαμε κατευθείαν στο Κίεβο.
Θα έρθει με άδεια;
Ούτε στον ύπνο σου.
Είπε: "Θα υπηρετήσω μέχρι να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μου."
Πάντα στη μάχη.
Πήρε και εύφημη μνεία.
Αυτά για τον Γκριγκόρι σου!
Κάτσε, ας πιούμε ένα τσάι.
Όχι, ευχαριστώ...
Τότε τρέξε, πες τα νέα σ'όλο το χωριό.
Τι κάνεις, μάνα;
Καλά, Ντούνιασα...
Όταν γύρισα απ'την αυλή ξαλάφρωσε η καρδιά μου.
Σαν να είναι κιόλας μαζί μας.
Μάνα, δωσ'μου την ευχή σου να πάρω τον Μιχαήλ.
Άρχισες πάλι!
Όχι, δεν θα σου δώσω την ευχή μου. Δεν σε δίνω σ'αυτόν.
Τότε θα φύγω απ'το σπίτι.
Τρελάθηκες;!
Και τι θα κάνω μόνη μου με τα παιδιά;
Θες να μας καταστρέψεις;
Όπως θέλεις, μάνα. Εγώ θα φύγω οπωσδήποτε.
Ο κόσμος λέει ότι προσλάβαμε τον Μιχαήλ για εργάτη.
Η μακαρίτισσα η μάνα μου με ευλόγησε μ'αυτή την εικόνα.
Μαζεύεις τα πράγματά σου;
Καλύτερα έτσι...
Μην πάρεις τίποτα δικό μου.
Τι το θες το σάβανο;
Είσαι μικρή για να σκέφτεσαι το θάνατο. Θεός φυλάξει!
Όχι... Είναι καιρός.
Να προσέχετε τα παιδιά μέχρι να γυρίσει ο Γκρίσα.
Φοβάμαι ότι δεν θα ζήσω να τον ξαναδώ.
Γιατί θρησκευτικό γάμο;
- Δεν μπορούμε χωρίς αυτόν; - Όχι Μίσα, ούτε να το σκέφτεσαι.
Η μάνα νοιώθει ήδη πολύ άσχημα μ'αυτό που κάνουμε.
Καλά... Τι να κάνω με σένα που έμπλεξα;
Γκρίσα! Αγαπημένε μου!
Γιόκα μου!
Η μάνα θα πεθάνει.
Τι θες;
Παίρνεις σύνταξη, γέρο μου.
Έχω διοριστεί στη θέση σου.
- Δόξα τω θεώ! - Παράδωσέ τα όλα.
Εδώ γιε μου, είναι όλα τα χαρτιά.
Κι άλλα χαρτιά.
Κι άλλα.
Κι εδώ είναι...
Νάτην! Η σφραγίδα του χωριού.
Παρ τα όλα, για το Χριστό. Τι θα γίνω εγώ;
Πέρασα τα 70. Ήταν καιρός να τα βρω με τον Κύριο, αλλά να που μ'έκαναν πρόεδρο.
- Πού είναι ο γραμματέας; - Ο ποιος;
- Είπα, που είναι ο γραμματέας; - Σπέρνει.
Έχει να φανεί απ'του Αγίου Γεωργίου.
Αν έρθει κάτι επείγον, δεν τον βρίσκεις ούτε με σκυλιά.
Κι εγώ, με το ζόρι υπογράφω, ούτε να διαβάσω δεν μπορώ.
Μόνο σφραγίδες ξέρω να βάζω.
Κι αυτά είναι πολλά. Δεν υπάρχουν λεφτά.
Με τα Σοβιέτ δεν υπάρχει ούτε το σκήπτρο του Αταμάνου.
Αν θέλεις, σου αφήνω τη μαγκούρα μου.
Λοιπόν παππού, ας πούμε ότι τα παρέδωσες όλα.
Τώρα εξαφανίσου!
- Πού να πάω; - Στο σπίτι σου!
Α, εντάξει.
Σε γνώρισα αμέσως. Είσαι ο γιος του Κοσεβόι.
- Ναι, εγώ είμαι. - Καλή σου μέρα τότε.
Τράβα, τράβα!
- Τι έγινε; - Ήρθε ο Γκρίσα!
Συγχαρητήρια.
- Γεια σου, Μίσα. - Γεια, γεια!
Πέρασε πολύς καιρός. Σαν να πέρασε αιώνας.
Ναι, σωστά. Καλωσόρισες.
Ευχαριστώ. Ώστε είμαστε σόι πια;
Ναι, έτσι φαίνεται. Τι είναι αυτό το αίμα στο μάγουλο;
Κόπηκα στο ξύρισμα. Ήμουν βιαστικός.
Τι είναι;
Θα φέρω κάποιον να σφάξει ένα αρνί.
Το αφεντικό πρέπει να κάνει σωστή υποδοχή.
Πες στον Πρόκορ Ζίκοφ να φέρει να πιούμε.
Αυτός φτιάχνει το καλύτερο ποτό.
Και κάλεσέ τον στο δείπνο.
Λοιπόν... οικοδέσποινά μου;
Γκριγκόρι Παντελέγιεβιτς!
Φίλε μου!
Δεν πίστευα ότι θα ζούσα αυτή τη μέρα!
- Ήρθες μόνιμα; - Μόνιμα.
Σε τι βαθμό έφτασες;
Αντισυνταγματάρχης.
Γιατί σε απέλυσαν τόσο γρήγορα;
Δεν με χρειάζονταν άλλο.
Πώς έτσι;
Φαντάζομαι λόγω του παρελθόντος μου.
Πού είναι ο Μιχαήλ;
Στην αυλή.
Τον περασμένο μήνα σκότωσαν τον Πλάτων Ριαμπτσίκοφ.
- Όχι, δεν μπορεί! - Πίστεψέ με, το'καναν.
Καλά, θα τα πούμε μετά. Ας πιούμε, διοικητά!
Έλα μέσα, Ξιούσα.
Κάτσε, καλωσήρθες.
Γεια.
- Γεια σου, Ξιούσα. - Κάτσε.
Ο σύντροφός μας, Ξιούσα!
Μαζί υποχωρήσαμε, μαζί ταΐσαμε τις ψείρες.
Πιες στην υγεία του Γκριγκόρι Παντελέγιεβιτς.
Μην τον ακούς, είναι ήδη μεθυσμένος!
Στην επιστροφή σου, Γκριγκόρι Παντελέγιεβιτς!
Και στις χαρές σου, Ντούνια.
Και για σένα; Στις λύπες σου;
Και στη χαρά μου! Στην ευτυχία μου.
Άσπρο πάτο, για το Χριστό.
Πρέπει να πίνεις άνετα, όπως μιλάς.
Αν μείνει κάτι στο ποτήρι, θα είναι μαχαιριά στην καρδιά μου.
Μιχαήλ, σ'αυτά τα θέματα είσαι μοσχάρι.
Κι από ποτό ξέρω.
Υπάρχει ένα κρασί,
που βγαίνει δύσκολα ο φελλός και αφρίζει σαν λυσσασμένο σκυλί.
Εκείνο το βράδυ ήμουν στουπί, έπεσα απ'το άλογο τρεις φορές.
Ένα ποτήρι απ'αυτό το κρασί είναι ό,τι πρέπει για άδειο στομάχι.
Τι κάνεις;
Ωχ, έχουμε πολλά να πούμε.
- Θα'ρθεις; - Έρχομαι.
Δεν παίρνω την κανάτα.
Δεν αντέχω να κουβαλάω άδειες κανάτες.
Θα με δείρει η γυναίκα μου.
Θα τα καταφέρεις να πας σπίτι;
Θα πάω, ακόμα και έρποντας. Κοζάκοι δεν είμαστε;
Με προσβάλλεις.
Στάσου.
Θα τα πούμε, Μιχαήλ;
Εντάξει, ας μιλήσουμε.
Κάτι δεν πάει καλά μ'εμάς.
Δεν σ'άρεσε και πολύ ο γυρισμός μου, έτσι;
Σωστά, έτσι είναι.
- Γιατί; - Άλλος ένας μπελάς.
Μην ανησυχείς, μπορώ να φτιάξω τη ζωή μου.
Δεν εννοούσα αυτό.
Τότε, τι είναι;
Εσύ κι εγώ είμαστε εχθροί.
- Ήμασταν. - Και νομίζω θα μείνουμε.
Γιατί;
Σκότωσες πολλούς μαχητές μας.
Γι' αυτό, δεν μπορώ να σε βλέπω χωρίς μίσος.
Δεν μπορώ να ξεχάσω.
Έχεις καλή μνήμη.
Εσύ σκότωσες τον αδερφό μου τον Πιοτρ και δεν σου είπα τίποτα.
Αν τα θυμόμαστε όλα, θα ζήσουμε σαν τους λύκους.
Φαντάζομαι πως θα μου μιλούσες,
αν νικούσαν οι ευέλπιδες, αν εσείς είχατε νικήσει.
Φαντάζομαι ότι θα με είχες γδάρει.
Όμως τώρα δείχνεις τόσο ευγενικός.
Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εγώ δεν βρομίζω τα χέρια μου με σένα.
Άρα είμαστε διαφορετικοί.
Ποτέ δεν ντράπηκα να λερώσω τα χέρια μου με τους εχθρούς.
Κι αν χρειαστεί, το κάνω και τώρα.
Θες να πιεις;
Ναι, φαίνεται πως είμαι πολύ νηφάλιος γι αυτή την κουβέντα.
Λοιπόν, φοβάσαι Μιχαήλ,
ότι θα επαναστατήσω εναντίον των Σοβιετικών;
Δεν φοβάμαι τίποτα, αλλά είμαι σίγουρος...
ότι αν γίνουν φασαρίες, εσύ θα είσαι στην άλλη πλευρά.
Δεν θα είμαι με κανέναν.
Έκανα την υπηρεσία μου. Δεν θέλω πια να υπηρετώ κανέναν.
Αρκετά πολέμησα στη ζωή μου.
Κουράστηκε η ψυχή μου.
Είμαι πλήρης απ'όλα: επανάσταση, αντεπανάσταση.
Ας πάνε όλοι στο διάβολο!
Θέλω να ζήσω με τα παιδιά μου και να δουλέψω στο χωράφι μου.
Αυτό είναι όλο.
Όχι δικέ μου, δεν είναι όλο.
Το επαναστατικό δικαστήριο δεν θα σε ρωτήσει τι θες να κάνεις.
Πότε θα παρουσιασθείς στη Βιοσενσκάγια;
- Κάποια απ'αυτές τις μέρες. - Πρέπει να πας αύριο.
Άσε μια μέρα να ξεκουραστώ. Δεν θα το σκάσω.
Μόνο ο διάβολος το ξέρει αυτό. Δεν θέλω την ευθύνη σου.
Έγινες καθίκι τελικά.
Μη με βρίζεις. Δεν το συνηθίζω αυτό.
Θα πρέπει να αποβάλλεις τα φερσίματα που είχες στους υφισταμένους σου.
Να πας αύριο.
Αν δεν πας μόνος σου, θα σε πάω με συνοδεία.
Είναι καθαρό;
Τώρα πια τα κατάλαβα όλα.
Γκρίσα, αγάπη μου...
Πόσο γκριζάρισες.
Γέρασες, έτσι;
Τι παλικαράκι που ήσουν!
Η Ντουνιάσα είναι.
- Τι συμβαίνει; - Τρέξε, αδερφέ μου!
Ήρθαν απ'την πόλη τέσσερις άντρες και λένε ότι πρέπει να συλληφθείς.
Ευχαριστώ, αδερφούλα.
Λίγο ψωμί, γρήγορα!
Όχι όλο, μόνο ένα κομμάτι!
Άντε πίσω να μην καταλάβουν ότι λείπεις.
Αντίο.
Θα σου στείλω μήνυμα με τον Πρόκορ.
Κλείδωσε. Αν ρωτήσουν, πες ότι πάω στην Βιοσενσκάγια.
Αντίο.
Γκρίσα...
Αλτ! Στάσου, γιε της σκύλας!
Τι είσαι συ; Κομμουνιστής;
Βγάλε τα χέρια απ'τις τσέπες μη σου πάρω το κεφάλι!
- Προχώρα. - Για πού;
Προχώρα! Τα χέρια πίσω!
- Ποιοι είστε εσείς; - Ρώσοι ορθόδοξοι. Προχώρα.
Μελένκοφ;
Γεια σας.
Πράγματι, είναι μεγάλη η στέπα, αλλά στενός ο δρόμος!
Από που ξεφύτρωσες εσύ;
- Γεια. - Γεια.
Βγάλε το παλτό σου και κάτσε.
Πού σε τσάκωσαν οι δικοί μου;
Κοντά στο χωριό.
Και για πού το'βαλες;
Για όπου με παν τα πόδια μου.
Νομίζεις ότι σε πιάσαμε για να σε πάμε στην Βιοσενσκάγια;
Όχι φίλε μου, μας έδιωξαν από κει.
Μη φοβάσαι. Δεν υπηρετούμε πια τα Σοβιέτ.
Πήραμε διαζύγιο απ'αυτούς.
Σκέπτομαι να ξεσηκώσω τους Κοζάκους.
Σταμάτα τα πήγαινε-έλα.
Μ'άκουσες;
Ακούμε ότι παντού γίνεται πόλεμος και εξεγέρσεις.
Στη Σιβηρία, στην Ουκρανία ακόμα και στην Πετρούπολη.
Ο στόλος στασίασε σ'εκείνο το φρούριο... πώς το λένε...
Στην Κροστάνδη.
- Βλάκα! - Λοιπόν, τι αποφάσισες;
Πες μας να πάμε για ύπνο.
Ν'αποφασίσω για ποιο πράγμα;
Θα'ρθεις μαζί μας ή όχι;
Δεν γίνεται να κρύβεσαι σε ξένους αχυρώνες μια ζωή.
Καλά λες.
Δεν έχω επιλογή.
θα μπω στη συμμορία σας.
Τι εννοείς συμμορία;
Σταμάτα να βρίζεις. Γιατί μας λες συμμορία;
Έτσι μας λένε οι Κομμουνιστές, όχι κι εσύ.
Εμείς είμαστε επαναστάτες. Απλά και καθαρά.
Εντάξει, ας είναι.
Σου δίνω τ'άλογό μου.
Εγώ έχω κι άλλο. Αυτό το κόκκινο.
Κοζάκοι! Ξέρετε απ'την πείρα σας,
με τι σας φόρτωσαν οι Σοβιετικοί.
Αν δεν τους ξεφορτωθούμε,
θα βρεθούμε θα είναι πλήρης η καταστροφή.
Καλημέρα! Ναι, ο στρατός μου!
Με τέτοια παλικάρια, νικάμε και τον διάβολο.
Τα Σοβιέτ είναι καταδικασμένα.
Κι εσύ;
Σταμάτα τη φλυαρία.
Κοζάκοι!
Μάθετε πως να μιλάτε.
Κοζάκοι!
Από σήμερα,
σας απαλλάσσουμε από την επίταξη των γεωργικών προϊόντων.
Δεν θα παραδώσετε ξανά την σοδειά σας!
Καιρός να σταματήσουμε να τρέφουμε τα κομμουνιστικά παράσιτα!
Χοντραίνουν με το ψωμί σας!
Αλλά εμείς βάζουμε τέλος σ'αυτά.
Είστε ελεύθεροι!
Πάρτε τα όπλα και στηρίξτε την κυβέρνησή μας!
Ζήτω οι Κοζάκοι!
Καλή η κυβέρνησή σας, αλλά σαπούνι θ'αγοράσει;
- Εσύ ποιανού το ψωμί τρως; - Θ'αρχίσουν να μας αδειάζουν τα σπίτια.
Σπάθες έχουν, θα σφάξουν τις κότες μας.
Τι εννοείς, δεν παραδίνουμε σοδειά;
Σήμερα είστε εδώ, αύριο ποιος θ'απολογηθεί για σας;
Δεν δίνουμε τους άντρες μας! Να πολεμήσετε μόνοι σας.
Κανένας μην πάει μαζί τους. Δεν χρειαζόμαστε αντάρτες.
Είναι καιρός για θερισμό όχι για ανταρσία.
Κοιτάξτε, αυτόν με το μουστάκι, που γυρνάει και ξεσηκώνει τον κόσμο.
Δεν θα μας κάνεις μάθημα!
Δεν λες τίποτα, κόκκινε διάβολε; Δεν έχω δίκιο;
Σκάσε, βλογιοκομμένη σκύλα! Σταμάτα την καθοδήγηση!
Μπολσεβίκα γουρούνα! Θα στα βγάλω αυτά απ'το κεφάλι!
Θα σου λιανίσω τον πισινό με το μαστίγιο για να συνέρθεις!
Να στον δείξω!
Θα με μαστιγώσεις;! Άντε σφύριξε γι' αυτόν!
Για δείτε τον, ο Τσάρος ελευθερωτής μας!
Στ'άλογα! Έρχονται οι Κόκκινοι!
Θα δούμε ποιος θα νικήσει.
Δεν καταθέτουμε τα όπλα.
Συμμορία, καθήστε να φάμε.
Είμαι ιδεολογικά εναντίον των Σοβιέτ.
Και με αποκαλείς συμμορίτη.
- Ακριβώς αυτό. - Ακριβώς;
Δεν καταλαβαίνεις, βλάκα, ότι εγώ πολεμώ για μια ιδέα;
Ρίχνεις στάχτη στα μάτια. Σοβαρός "ιδεαλιστής" είσαι.
Γεννημένος συμμορίτης.
Καλώς ή κακώς, η Σοβιετική κυβέρνηση υπάρχει από το 1917.
Όποιοι την πολεμούν... είναι συμμορίτες.
Μην τρως σαν λύκος.
Ακόμα δεν είσαι μόνος σου. Είμαστε τέσσερις.
Αν φύγει ο ένας, θα μείνει περισσότερο για τους άλλους τρεις.
Τι είπες;
Θες να το σκάσεις;
Δεν έχω πουθενά να πάω και από πουθενά να το σκάσω.
Όμως φεύγω και δεν μπορείτε να με σταματήσετε.
Μελέκοφ, σταμάτα!
Θα σου ρίξω!
Δεν θα το κάνεις. Δεν θα ρισκάρεις τον θόρυβο.
Γεια σου, Ξιούσα!
Στάσου! Ησυχία. μην ανοίγεις την πόρτα. Θα μπω απ'το παράθυρο.
Πώς είσαι; Πού ήσουν;
Αν σε πιάσουν, Γκρίσα;
Μη σε νοιάζει. Θα έρθεις μαζί μου;
- Για πού; - Νότια, στο Κουμπάν, ίσως μακρύτερα.
Θα κερδίσουμε τη ζωή μας. Θα κάνω οποιαδήποτε δουλειά.
Τα χέρια μου περιμένουν δουλειά, όχι όπλο. Θα έρθεις;
Τι σκέφτεσαι; Τι σου λέει το μυαλό σου;
θα περπατήσω, θα συρθώ οπουδήποτε μαζί σου.
Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα, Γκρίσα.
Και τα παιδιά;
Η Ντουνιάσα θα τα φροντίσει. Αργότερα θα τα πάρουμε μαζί.
Έρχεσαι λοιπόν;
Γκρίσα!
Έτσι το σκάσαμε παλιά για το Γιαγκοντνόγιε.
Μόνο που ο μπόγος ήταν μεγαλύτερος κι εμείς νεότεροι.
Γιατί πήρες το τουφέκι; Τι σου χρειάζεται;
Θα το πετάξω αργότερα. θα πετάξω τα πάντα, Ξιούσα.
Θ'αντέξεις;
Θεέ μου, θα καβαλήσω, θα συρθώ, θα κάνω οτιδήποτε.
Όταν βγούμε από την ρεματιά θα είναι πιο εύκολα.
Αλτ! Ποιος είναι εκεί;
Προχώρα, Ξιούσα! Σκύψε!
Αλτ!
Νομίζω τους πέτυχα.
Πες μια λέξη! Γιατί δεν μιλάς;
Τι κάνεις εδώ;
Ποιον έθαψες;
Τη γυναίκα μου.
- Που πας; - Να βρω καλύτερη ζωή.
Έρχεσαι;
Καλύτερη ζωή;
Όχι. Τράβα μόνος σου.
Κι εσύ, πού θα πας; Σπίτι;
Ναι, σπίτι.
Πάρε τ'άλογο.
Σ'ευχαριστώ πολύ.
Καλή τύχη.
Καλή τύχη...
Μισάτκα! Γιε μου!
Γιόκα μου... Γιε μου!
Απόδοση υποτίτλων για το Magico.info: Cosa200
ΤΕΛΟΣ